Leczenie poza granicami kraju – transgraniczne.

portal medyczny

Leczenie transgraniczne – po co, na co, dla kogo?

Z pewnością wiele osób spotkało się czy to w telewizji czy w sieci z hasłami leczenie transgraniczne. Ale tak naprawdę mało osób wie na czym ono polega, chociaż już w Polsce istnieje od 2014 roku. Może ktoś kiedyś miał do czynienia z tym leczeniem, czy to bezpośrednio, a może znajomi. Dobrze jest, zapoznać się z całą ideologią transgranicznego leczenia. No to warto zacząć od początku.

NAJWAŻNIEJSZE POJĘCIA o których trzeba koniecznie wspomnieć, aby cokolwiek można zacząć mówić w tym temacie. Otóż leczeniem transgranicznym nazywamy opiekę zdrowotną, która wykonywana jest w innych państwach członkowskich UE niż w Polsce (państwo, w którym jest się ubezpieczonym). Prosty przykład będąc w Czechach mamy prawo do profesjonalnej opieki zdrowotnej bez żadnych konsekwencji.

Co można rozumieć przez słowa opieka zdrowotna? Oznacza ona świadczenia zdrowotne wykonywane przez lekarzy w celu oceny, utrzymania lub potrzymania zdrowia pacjenta wraz z przepisywaniem, wydawaniem odpowiednich leków oraz sprzętów medycznych.

W wielu przepisach z pewnością pojawią się hasła państwo członkowskie ubezpieczenia. Przez to rozumiemy państwo członkowskie, które jest głównym organem do udzielania pacjentowi ubezpieczonemu zgody na odpowiednie leczenie w innych krajach członkowskich.

Są to najważniejsze pojęcia, z którymi wiąże się leczenie transgraniczne.

GŁÓWNE ZAŁOŻENIA DYREKTYWY

Oczywiście jak w każdym przypadku, tak i w tym ta dyrektywa ma swoje cele. Są to:

  1. reklamowanie silnej współpracy pomiędzy państwami UE, z całkowitym poszanowaniem fachowości krajów członkowskich w kwestii opieki zdrowotnej,
  2. możliwość pozyskania opieki zdrowotnej na terenie innych państw członkowskich niż kraj członkowski ubezpieczenia, z możliwością zwrotu kosztów leczenia (zasady ustalone przez Trybunał Sprawiedliwości),
  3. stworzenie zasad, które ułatwiają lepszy dostęp do odpowiedniej opieki zdrowotnej.

Istnieją również wyjątki, w których dyrektywa nie istnieje:

  1. wykonywanie świadczeń w domenie opieki długoterminowej – oznacza to, że głównym jej celem jest wsparcie osób szukających pomocy w kwestii realizowania przeciętnych czynności życia codziennego,
  2. pozyskanie narządów, które przeznaczone są na przeszczep oraz dostęp do nich,
  3. programy szczepień przeciw chorobom zakaźnym – chodzi o takie, które mają na celu chronienie zdrowia ludności na terytorium konkretnego państwa członkowskiego oraz objętych odpowiednimi środkami planistycznymi i wykonawczymi.

Tak czy inaczej można dostrzec, że dyrektywa ma doskonałe cele, z pomocą których bez żadnego problemu każdy ubezpieczony pacjent ma możliwość odpowiedniej opieki zdrowotnej.

PRAWO DO TRANSGRANICZNEJ OPIEKI ZDROWOTNEJ

Z takiej opieki może skorzystać każdy pacjent, który ma możliwość do korzystania z opieki zdrowotnej z NFZ w Polsce. Pacjent nie musi informować głównej placówki zdrowia, a także innych organów, że wyjeżdża za granicę, by tam się leczyć. Prawie we wszystkich przypadkach nie musi uzyskiwać odpowiedniej zgody.

ZWROT KOSZTÓW TRANSGRANICZNEJ OPIEKI ZDROWOTNEJ polega na zwróceniu kosztów leczenia poza granicami naszego państwa. Przepisy tej dyrektywy, umożliwiają każdemu ubezpieczonemu pacjentowi na odpowiednią opiekę zdrowotną w każdym kraju UE wraz ze zwrotem kosztów tej opieki.

Państwo członkowskie ubezpieczenia, w tym przypadku Polska zwraca koszta opieki, którą poniósł pacjent. Taki zwrot kraj zapewnia, kiedy konkretna opieka znajduje się w zakresie świadczeń, do jakich pacjent jest upoważniony w kraju członkowskim ubezpieczenia. Kiedy tutaj mówimy o Polsce, wtedy finansowanie pochodzi z publicznych środków. W tym przypadku Polska ma prawo zdecydować się na zwrot również innych kosztów, jak chociażby podróż czy też nocleg, bądź też innych kosztów jakie mogłyby ponieść np. osoby niepełnosprawne, ze względu na pozyskiwanie opieki zdrowotnej na rzecz jednej lub więcej niepełnosprawności, w rozumieniu z przepisami oraz wytycznymi stworzonymi w kraju oraz w kwestii gdy istnieje odpowiednia dokumentacja pokazująca tego typu koszta.

Mówiąc otwarcie, znaczy to, że pacjenci mają prawo do uzyskania opieki zdrowotnej w innym państwie UE wraz z pokryciem przez NFZ wszelkich kosztów powiązanych z tym bez uprzedniego informowania danych placówek o wydanie właściwego zaświadczenia na skorzystanie z takich świadczeń.

Jednak istnieją wyjątki, gdzie nie ma możliwości zwrotu kosztów opieki zdrowotnej. Zalicza się do nich:

  1. świadczenia, które planowane są w celu zagwarantowania całkowitego dostępu do odpowiedniego zakresu leczenia najlepszej jakości w wybranym państwie UE bądź dotyczącym konieczności skontrolowania kosztów i jak najdokładniejsze uniknięcie zbędnych wydatków finansowych, zasobów technicznych, ludzkich, a także:
  2. a) pobyt pacjenta w szpitalu trwa co najmniej jedną noc
    bądź
    b) zaistniała sytuacja skorzystania z wyspecjalizowanego i kosztownego sprzętu medycznego czy też infrastruktury medycznej;
  3. możliwość wystąpienia ryzyka zagrażającemu pacjentowi czy też społeczeństwu,
  4. udzielanie pomocy przez świadczeniodawcę, który może budzić wątpliwości co do jego profesji oraz kwalifikacji.

ODMOWA WYDANIA ZGODY NA ZWROT KOSZTÓW ZA OPIEKĘ ZDROWOTNĄ W INNYCH KRAJACH UE

Taka możliwość również istnieje. Ale są istnieje tylko kilka głównych przyczyn, które mogą doprowadzić do takiej sytuacji. Odmawia się uzyskania świadczeń na opiekę zdrowotną gdy:

  1. istnieje ryzyko narażenia bezpieczeństwa pacjenta, gdzie głównymi aspektami leczenia transgranicznego jest zapewnienie najlepszej opieki poza granicami państwa członkowskiego ubezpieczenia,
  2. istnieje ryzyko zagrożenia dla społeczeństwa w wyniku danego świadczenia leczenia transgranicznego,
  3. konkretny rodzaj opieki wykonywany przez usługodawcę, budzi obawy powiązane z szanowaniem norm oraz kryteriów zapewnienia bezpieczeństwa oraz opieki pacjentom,
  4. opieka zdrowotna wykonywana jest na danym terytorium w terminie uzasadnionymi drukami, uwzględniającymi stan zdrowia oraz schematycznego przebiegu choroby każdego zainteresowanego pacjenta.

Wszelkie zmiany udostępnia do wiadomości publicznej państwo członkowskie ubezpieczenia.

GWARANTOWANE ŚWIADCZENIA UDZIELANE NA MOCY TRANSGRANICZNEJ OPIEKI ZDROWOTNEJ

W ramach takiej opieki każdy pacjent ma możliwość do skorzystania ze wszelkich świadczeń, które przysługują w Polsce. Oznacza to, że Narodowy Fundusz Zdrowia zwraca pieniądze za świadczenia, które są wytypowane w tak zwanym koszyku świadczeń gwarantowanych, co oznacza, że pojawiły się w rozporządzeniach Ministerstwa Zdrowia. Do tego typu świadczeń zaliczymy:

  1. podstawowa opieka zdrowotna,
  2. ambulatoryjna opieka specjalistyczna – są to świadczenia opieki zdrowotnej pacjentom, którzy nie wymagają leczenia całodziennego lub całodobowego. Mówimy tutaj o poradniach specjalistycznych. Świadczenie to obejmuje zakres badań diagnostyczno-leczniczych, jak chociażby: badania diagnostyczne, porady specjalistyczne, świadczenia w chemioterapii, naprawa i renowacja protezy twarzy, terapia izotopowa, leczenie pompą insulinową, założenie takiej pompy. Usługodawca zapewnia nieodpłatnie pacjentowi: badania diagnostyczne oraz leki i wyroby medyczne. Świadczenia te udzielane są na podstawie skierowania od lekarza ubezpieczenia. Aczkolwiek istnieją wyjątki, gdzie takie zaświadczenie nie jest potrzebne, jak chociażby: onkolog, ginekolog, psychiatra, dentysta itp.
  3. świadczenia wysokospecjalistyczne – do których można zaliczyć: przeszczep wątroby, serca, płuca, komórek wysp trzustkowych, komórek przytarczyc, operacje wad wrodzonych serca, operacje wad serca, kardiologiczne zabiegi u dzieci do 18 lat, operacje aorty piersiowej itp.,
  4. leczenie szpitalne – zaliczamy do nich hospitalizację, hospitalizację planową, leczenie dnia czy też leczenie zaburzeń słuchu, wzroku, udarów mózgu, implantacje, zabiegi z zakresu noworodków, dializa wątrobowa itp.,
  5. rehabilitacja lecznicza – obejmuje ogólny opis stanu zdrowia, testy czynnościowe, pomiary kończyn, skierowania na konsultacje, punkcje lecznicze, zlecenia na wyroby medyczne, ocenę aktywności ruchowej, końcową ocenę całego procesu itp.,
  6. opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień – w tym przypadku świadczenia wykonywane są w warunkach stacjonarnych: programy terapeutyczne, wyżywienie, leki, wyroby medyczne, badania, konsultacje; dziennych: wyżywienie, leki, programy, niezbędne badania diagnostyczne, porady edukacyjno – konsultacyjne dla rodzin; ambulatoryjnych: niezbędne badania, leki w stanach nagłych, konsultacje dla rodzin,
  7. świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze,
  8. opieka paliatywna i hospicyjna – tutaj warunkiem, aby do takiego świadczenia doszło jest okazanie właściwego skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia, wskazanie medyczne, gdzie postęp choroby jest na tyle silny, że nie rokuje to poprawy stanu zdrowia; świadczenia wykonywane są w warunkach stacjonarnych, domowych oraz ambulatoryjnych,
  9. ratownictwo medyczne,
  10. przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze – wyroby medyczne, które mogą być dofinansowane to np.: aparaty słuchowe, protezy kończyn, ortezy, kule, wózki inwalidzkie, peruki, cewniki, materace przeciwodleżynowe. Wyroby są refundowane w rozmaitych wysokościach oraz jednorazowo w wyznaczonym czasie. Prawo do bezpłatnego uzyskania takich wyrobów mają:
  11. a) inwalidzi wojenni i wojskowi,
  12. b) niewidome ofiary działań wojennych,
  13. c) osoby represjonowane,
  14. d) uprawnieni żołnierze lub pracownicy w kwestii leczenia urazów bądź też chorób nabytych w czasie pełnienia zadań za granicą naszego państwa;
  15. lecznictwo uzdrowiskowe.

Są to główne świadczenia, na które z pewnością pacjent otrzyma refundację.

GDZIE MOŻNA SIĘ LECZYĆ I CO MOŻNA LECZYĆ?

Można takie pytanie sobie zadać. W końcu chcemy zdecydować się na odpowiednie leczenie, ale za granicami państwa członkowskiego. W takiej sytuacji gdzie najlepiej się udać i z czym? Otóż możemy podać kilka przykładów:

  1. Czechy, Słowacja – to przede wszystkim w Czechach istnieje możliwość usunięcia zaćmy. Według danych to najczęściej na ten zabieg Polacy wyjeżdżają do sąsiadów. W Polsce na taki zabieg czeka się od kilku miesięcy do nawet paru lat. Sytuacja całkowicie inaczej przedstawia się w Czechach, ponieważ tam na zabieg czeka się tylko do kilku tygodni. Jeżeli ktoś jest zdecydowany na płatny zabieg to w Polsce nawet koszt jego może osiągnąć od 3-3,5 tys. zł., a nawet i więcej. Zagranicą taki zabieg jest dużo tańszy. Na zoperowanie zaćmy również warto wybrać się na Słowację. Tam ceny też są korzystne. Troszkę drożej jest w Niemczech, Szwecji, Danii. Zaś taniej będzie w Słowenii, na Litwie, a także na Łotwie.
  2. Czechy, Niemcy – te dwa kraje często wybierane są przez Polaków kiedy chodzi o kwestię zoperowania kolana, stabilizacji rzepki itp. W jednym jak i w drugim państwie lekarze udzielają porad w języku polskim. W związku z tym bariery językowe nie są tutaj żadnym problemem.
  3. Czechy, Słowacja – w przypadku tych dwóch państwa warto wyjechać na specjalistyczne porady, jak chociażby u okulisty, endokrynologa, kardiologa czy też odpowiednie badania jak tomografia itp. Tego typu konsultacje są dużo tańsze.

Jest to tylko kilka przykładów gdzie istnieje możliwość poza granicami państwa członkowskiego ubezpieczenia wykonać specjalistyczne zabiegi czy też badania. Lista takich państw oraz szpitali rośni. Z czasem będzie ich coraz to więcej, co z pewnością ucieszy nie jednego pacjenta.

KIEDY, CO I JAK?

Ustawa transgraniczna weszła w życie w Polsce 15 listopada 2014 roku. Została ona uchwalona przez Sejm 10 października 2014 roku, zaś podpisana przez Prezydenta 28 października tego samego roku.

Od tamtego czasu leczenie transgraniczne powoli stało się coraz to popularniejsze. W dzisiejszych czasach wielu pacjentów z Polski decyduje się na wykonanie zabiegów czy też skorzystanie ze specjalistycznych porad poza granicami państwa. Skutkuje to temu, że czas oczekiwania na tego typu rzeczy jest dużo krótszy, a ceny również zadowalają. Coraz więcej państwa, jak również szpitali i lekarzy decyduje się na współpracę transgraniczną. Oczywiście jak we wszystkim są tego zwolennicy, jak i przeciwnicy. Jednakże mówiąc pokrótce leczenie transgraniczne jest w pewnym stopniu otwartą furtką na szybsze i tańsze leczenie.

KARTA EKUZ

Na koniec należy również wspomnieć o możliwości skorzystania na koszt NFZ z niezbędnych świadczeń zdrowotnych w czasie tymczasowego pobytu na terenie innego państwa członkowskiego UE/EFTA. Taką możliwość zapewni nam Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). EKUZ może zostać wydana wyłącznie osobom, które posiadają prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych zgodnie z przepisami krajowymi, w tym osobom zgłoszonym do ubezpieczenia zdrowotnego. Korzystając z EKUZ zagranicą pamiętajmy, że podlegamy obowiązkom i korzystamy z praw wynikających z ustawodawstwa państwa członkowskiego UE/EFTA na tych samych warunkach, co ubezpieczeni w tym państwie.

Idąc do lekarza należy upewnić się, że działa on w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej tego państwa.
W celu uzyskania karty należy wypełnić wniosek (w zależności czy jest to wyjazd turystyczny czy pracowniczy) następnie wybrać dogodny sposób jego złożenia:

  1. Zeskanować i wysłać mailem do oddziału wojewódzkiego NFZ
  2. Wysłać pocztą lub faksem do oddziału lub jednej z delegatur NFZ
  3. Wysłać przy pomocy Elektronicznej Skrzynki Podawczej ePUAP;
  4. Złożyć osobiście w oddziale lub w jednej z delegatur NFZ

a następnie w umówionym terminie odebrać kartę EKUZ:

  1. Osobiście w oddziale lub delegaturze NFZ
  2. Na poczcie, jeśli w punkcie 5 wniosku „Sposób odbioru karty” zaznaczysz pole: „pocztą na adres”.
  3. Jeśli nie możesz osobiście odebrać karty możesz kogoś upoważnić wypełniając stosowny wniosek (upoważnienie do odbioru dla osoby trzeciej).

WAŻNOŚĆ KARTY EKUZ

5 lat – karta wydana dla osób pobierających świadczenia emerytalne.
6 miesięcy- karta wydana dla osób:

Ubezpieczonych:

  1. zatrudnionych,
  2. prowadzących pozarolniczą i rolniczą działalność gospodarczą,
  3. pobierających rentę,
  4. studentów zgłoszonych do ubezpieczenia zdrowotnego przez uczelnię,
  5. członków rodzin (w przypadku członka rodziny w wieku powyżej 18 lat – po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego fakt kontynuacji kształcenia).

Uprawnionych na podstawie przepisów krajowych:

  1. nieubezpieczonych kobiet posiadających obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium RP w okresie ciąży i porodu,
  2. nieubezpieczonych kobiet posiadających status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy oraz miejsce zamieszkania na terytorium RP w okresie ciąży i porodu,
  3. nieubezpieczonych osób, które nie ukończyły 18 roku życia i posiadają obywatelstwo Polskie (okres ważności karty kończy się z dniem ukończenia przez te osoby 18 roku życia),
  4. nieubezpieczonych osób, które nie ukończyły 18 roku życia i posiadają miejsce zamieszkania na terytorium RP, które uzyskały status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy (okres ważności karty kończy się z dniem ukończenia przez te osoby 18 roku życia).

2 miesiące – karta wydana dla osób:

  1. bezrobotnych zarejestrowanych w Urzędzie Pracy,
  2. niewymienionych wcześniej osób ubezpieczonych.

W innych przypadkach:

90 dni – karta wydana dla osób, które spełniają kryterium dochodowe do otrzymywania świadczeń z pomocy społecznej i otrzymały decyzję np. wójta, burmistrza (uprawnione na podstawie art. 54 ustawy o świadczeniach).

42 dni – karta wydana dla kobiet w okresie połogu, posiadających obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leczenie poza granicami kraju – transgraniczne.
5 (100%) 1 vote

Jaka jest twoja opinia ?

Leczenie poza granicami kraju – transgraniczne.

czas czytania: 10 min
0
Do góry
Przeczytaj również artykuł:
turystyka medyczna
Turystyka medyczna

...Czytaj dalej

Zamknij