Nowe apteki mogć być otwierane tylko przez farmaceutów – jest zgoda dwóch izb parlamentu

Izba Senatu odrzuciła dziś wniosek o odrzucenie ustawy o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne (projekt poselski) i przyjęła ją bez
czytaj dalej

Chociaż wmawiają nam, że lekarz to zawód bez przyszłości – tabuny chętnych na Uczelnie Medyczne w Polsce

Jak co roku przed maturami tzw. Drzwi Otwarte na Uczelniach Medycznych. Już "po" jest m.in. Uniwersytet Medyczny w Gdańsku a
czytaj dalej

RPO chce poznać sumienie Aptekarzy

Według doniesień medialnych w Polsce pojawiają się apteki nieprowadzące sprzedaży środków antykoncepcyjnych z uwagi na powoływanie się przez farmaceutów w
czytaj dalej

Dnia 13.04.2017 Nowelizacja Prawa farmaceutycznego ma chronić pacjentów przed wzrostem cen leków - przekonuje ministerstwo zdrowia w komunikacie opublikowanym w czwartek. Resort odniósł się w ten sposób do zarzutów, że ustawa zwana "Apteką dla aptekarza" może spowodować wzrost cen leków. Zdaniem MZ na nowych przepisach skorzystają małe, rodzinne apteki, które przegrywają w konkurencji z aptekami sieciowymi. "Rozwiązania zaproponowane w ustawie – wbrew opiniom krytyków – są korzystne dla pacjentów. Obecnie sieci aptek sztucznie obniżają ceny leków nierefundowanych (w tym leków bez recepty) i sprzedają je po cenach dumpingowych" - ocenia ministerstwo.    Dnia 24.03.2017 Do dalszego procesu legislacyjnego trafią wczoraj uchwalone przez Sejm ustawy zdrowotne: 1.Nowelizacja dostosowującą prawo o transplantacjach do wymogów UE. Nowe brzmienie ustawy o pobieraniu, przechowywaniu, i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Tzw. ustawa transplantacyjna dostosowuje przepisy do dyrektyw unijnych dotyczących m.in. kodowania tkanek i komórek ludzkich oraz procedur weryfikacji równorzędnych norm jakości i bezpieczeństwa przywożonych tkanek i komórek. Celem nowelizacji jest zwiększenie bezpieczeństwa biorców oraz dawców tkanek i komórek. Ustawa dotyczy m.in. utworzenia jednolitego kodu europejskiego umożliwiającego identyfikację dawcy komórek lub tkanek dystrybuowanych w UE. Reguluje też szczegółowe wymagania w zakresie monitorowania pobranych, przetworzonych, przechowywanych lub dystrybuowanych komórek, tkanek lub narządów oraz wyrobów medycznych i materiałów mających bezpośrednio kontakt z nimi. 2.Ustawa tworzącą tzw. sieć szpitali. Nowelizacja ma zapewnić pacjentom lepszy dostęp do świadczeń szpitalnych, ambulatoryjnych i rehabilitacyjnych. Chodzi też o poprawę elastyczności zarządzania szpitalami i optymalizację kosztów leczenia. Ustawa wprowadza system podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej obejmujący grupy szpitali: I, II, III stopnia, onkologiczne, pulmonologiczne, pediatryczne i ogólnopolskie (np. instytuty, szpitale resortowe). Do systemu zabezpieczenia będą kwalifikowane podmioty publiczne i niepubliczne spełniające ściśle określone kryteria dotyczące zakresu i charakteru udzielanych świadczeń. Pierwsze wykazy szpitali zakwalifikowanych do sieci poznamy nie później niż do 27 czerwca. Ustawa o sieciach szpitali została uchwalona i wchodzi w życie 3.Nowelizacja ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zwiększa prawa pacjenta w zakresie dostępu do dokumentacji medycznej oraz ochronę zawartych w niej danych osobowych i informacji o stanie zdrowia, a także doprecyzowuje przepisy dotyczące niektórych praw pacjenta, uprawnień rzecznika praw pacjenta oraz funkcjonowania wojewódzkich komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Nowe przepisy zaczną obowiązywać 14 dni od ogłoszenia noweli.    Dnia 01.03.2017 WHO Światowa Organizacja Zdrowia ostrzega, aby sprawdzać źródła stron internetowych dostarczających informacji na temat bezpieczeństwa szczepionek. W ostatnich latach wiele stron internetowych świadczy mylące informacje dotyczące bezpieczeństwa szczepionek, wywołując falę nieuzasadnionych lęków. "Każdego dnia, dezinformacje na temat szczepionek mnożą się w internecie", mówi Isabelle Sahinovic, koordynator Vaccine Safety Net przy WHO. "To jest niebezpieczne. Musimy się upewnić, że rodzice, opiekunowie i pracownicy służby zdrowia korzystają z wiarygodnych informacji na temat szczepionek."    Dnia 06.03.2017 MZ: sytuacja dot. antybiotykoopornej bakterii New Delhi - pod kontrolą.W Polsce od 5 lat rośnie liczba zarażonych tą bakterią. New Delhi metallo-β-lactamase – enzym z grupy metalo-β-laktamaz uodparniający bakterie na wiele antybiotyków beta-laktamowych. Dotyczy to również karbapenemów, które używane były głównie do leczenia chorób powodowanych przez bakterie odporne na inne antybiotyki. Z powodu niemożliwych do opanowania infekcji bakteryjnych co roku umiera w Unii Europejskiej ponad 25 tys. osób. Tak źle z lekoopornością jeszcze nie było - ostrzega już od 3 lat Światowa Organizacja Zdrowia WHO    Dnia 18.02.2017 Sprzedaż na koniec 2016 r. całego rynku farmaceutycznego wyniosła ponad 31 700 000 000 PLN, Natomiast wartość refundacji wyniosła blisko 8 100 000 000 PLN (+2,5% do 2015roku). W styczniu 2017 sprzedaż rynku aptecznego była o 84,05 mln PLN wyższa w stosunku do sprzedaży z grudnia 2016 w którym wyniosła 2 938 mln PLN. Średnia marża apteczna w styczniu 2017r. wyniosła 26,01%. Natomiast w porównaniu do analogicznego okresu poprzedniego roku sprzedaż całego rynku zwiększyła się o 455,71 mln PLN. roku. Trwa trend wzrostu ilości klientów aptek, którzy kupują coraz więcej produktów aptecznych tj. leków, suplementów i kosmetyków    Dnia 09.02.2017 Minister Radziwiłł dla jednego z dzienników: Likwidacja NFZ to nie jest zmiana tabliczek, ale bezpośrednie wzięcie odpowiedzialności za zdrowie obywateli przez administracje państwową. Po 1 stycznia zniknie weryfikacja uprawnienia do korzystania z państwowej służby zdrowia. Nie będzie potrzebnych tylu ludzi, którzy dzisiaj się tym zajmują.     Dnia 24.01.2017 Rośnie świadomość Polaków do zgłaszania działań niepożądanych leków a czy Firmy Farmaceutyczne są z tego zadowolone? W zeszłym roku o 30 procent więcej pacjentów niż rok wcześniej, zgłosiło działania niepożądane leków do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych. Dla firm farmaceutycznych otwiera się nowy rynek zbytu - państwa afrykańskie będą mogły importować leki.



Kodeks Etyczny Lekarzy, Lekarza

PRZYRZECZENIE LEKARSKIE

Przyjmuję z szacunkiem i wdzięcznością dla moich Mistrzów nadany mi tytuł lekarza i w

pełni świadomy związanych z nim obowiązków przyrzekam:

– obowiązki te sumiennie spełniać;

–  służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu;

– według najlepszej mej wiedzy przeciwdziałać cierpieniu i zapobiegać chorobom, a

chorym nieść pomoc bez żadnych różnic, takich jak: rasa, religia, narodowość,

poglądy polityczne, stan majątkowy i inne, mając na celu wyłącznie ich dobro i

okazując im należny szacunek;

– nie nadużywać ich zaufania i dochować tajemnicy lekarskiej nawet po śmierci

chorego;

–  strzec godności stanu lekarskiego i niczym jej nie splamić, a do kolegów lekarzy

odnosić się z należną im życzliwością, nie podważając zaufania do nich, jednak

postępując bezstronnie i mając na względzie dobro chorych;

– stale poszerzać swą wiedzę lekarską i podawać do wiadomości świata lekarskiego

wszystko to, co uda mi się wynaleźć i udoskonalić.

PRZYRZEKAM TO UROCZYŚCIE!

CZĘŚĆ OGÓLNA

Art. 1.

  1. Zasady etyki lekarskiej wynikają z ogólnych norm etycznych.
  2. Zobowiązują one lekarza do przestrzegania praw człowieka i dbania o godność

zawodu lekarskiego.

  1. Naruszeniem godności zawodu jest każde postępowanie lekarza, które podważa

zaufanie do zawodu.

Art. 2.

  1. Powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, zapobieganie chorobom,

leczenie chorych oraz niesienie ulgi w cierpieniu; lekarz nie może posługiwać się

wiedzą i umiejętnością lekarską w działaniach sprzecznych z tym powołaniem.

  1. Najwyższym nakazem etycznym lekarza jest dobro chorego – salus aegroti suprema

lex esto. Mechanizmy rynkowe, naciski społeczne i wymagania administracyjne nie

zwalniają lekarza z przestrzegania tej zasady.

Art. 3.

Lekarz powinien zawsze wypełniać swoje obowiązki z poszanowaniem człowieka bez

względu na wiek, płeć, rasę, wyposażenie genetyczne, narodowość, wyznanie, przynależność

społeczną, sytuację materialną, poglądy polityczne lub inne uwarunkowania.

Art. 4.

Dla wypełnienia swoich zadań lekarz powinien zachować swobodę działań zawodowych,

zgodnie ze swoim sumieniem i współczesną wiedzą medyczną.

Art. 5.

Izba lekarska jest obowiązana do czuwania nad przestrzeganiem zasad etyki i deontologii

lekarskiej oraz zachowaniem godności zawodu przez wszystkich członków samorządu

lekarskiego a także do starań, aby przepisy prawa nie naruszały zasad etyki lekarskiej.

CZĘŚĆ SZCZEGÓŁOWA

ROZDZIAŁ I

Postępowanie lekarza wobec pacjenta

Art. 6.

Lekarz ma swobodę wyboru w zakresie metod postępowania, które uzna za najskuteczniejsze.

Powinien jednak ograniczyć czynności medyczne do rzeczywiście potrzebnych choremu

zgodnie z aktualnym stanem wiedzy.

Art. 7.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć się lub odstąpić od leczenia

chorego, z wyjątkiem przypadków nie cierpiących zwłoki. Nie podejmując albo odstępując od

leczenia lekarz winien wskazać choremu inną możliwość uzyskania pomocy lekarskiej.

Jakość opieki medycznej

Art. 8.

Lekarz powinien przeprowadzać wszelkie postępowanie diagnostyczne, lecznicze i

zapobiegawcze z należytą starannością, poświęcając im niezbędny czas.

Art. 9.

Lekarz może podejmować leczenie jedynie po uprzednim zbadaniu pacjenta. Wyjątki

stanowią sytuacje, gdy porada lekarska może być udzielona wyłącznie na odległość.

Art. 10.

  1. Lekarz nie powinien wykraczać poza swoje umiejętności zawodowe przy

wykonywaniu czynności diagnostycznych, zapobiegawczych, leczniczych i

orzeczniczych.

  1. Jeżeli zakres tych czynności przewyższa umiejętności lekarza, wówczas winien się

zwrócić do bardziej kompetentnego kolegi. Nie dotyczy to nagłych wypadków i

ciężkich zachorowań, gdy zwłoka może zagrażać zdrowiu lub życiu chorego.

Art. 11.

Lekarz winien zabiegać o wykonywanie swego zawodu w warunkach, które zapewniają

odpowiednią jakość opieki nad pacjentem.

Poszanowanie praw pacjenta

Art. 12.

  1. Lekarz powinien życzliwie i kulturalnie traktować pacjentów, szanując ich godność

osobistą, prawo do intymności i prywatności.

  1. Relacje między pacjentem, a lekarzem powinny opierać się na ich wzajemnym

zaufaniu; dlatego pacjent powinien mieć prawo do wyboru lekarza.

Art. 13.

  1. Obowiązkiem lekarza jest respektowanie prawa pacjenta do świadomego udziału w

podejmowaniu decyzji dotyczących jego zdrowia.

  1. Informacja udzielona pacjentowi powinna być sformułowana w sposób dla niego

zrozumiały.

  1. Lekarz powinien poinformować pacjenta o stopniu ewentualnego ryzyka zabiegów

diagnostycznych i leczniczych i spodziewanych korzyściach związanych z

wykonywaniem tych zabiegów, a także o możliwościach zastosowania innego

postępowania medycznego.

Art. 14.

Lekarz nie może wykorzystywać swego wpływu na pacjenta w innym celu niż leczniczy.

Art. 15.

  1. Postępowanie diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze wymaga zgody pacjenta.

Jeżeli pacjent nie jest zdolny do świadomego wyrażenia zgody, powinien ją wyrazić

jego przedstawiciel ustawowy lub osoba faktycznie opiekująca się pacjentem.

  1. W przypadku osoby niepełnoletniej, lekarz powinien starać się uzyskać także jej

zgodę, o ile jest ona zdolna do świadomego wyrażenia tej zgody.

  1. Wszczęcie postępowania diagnostycznego, leczniczego i zapobiegawczego bez zgody

pacjenta może być dopuszczone tylko wyjątkowo w szczególnych przypadkach

zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób.

  1. Badanie bez wymaganej zgody pacjenta lekarz może przeprowadzić również na

zlecenie organu lub instytucji upoważnionej do tego z mocy prawa, o ile nie stwarza

ono nadmiernego ryzyka zdrowotnego dla pacjenta.

  1. W razie nie uzyskania zgody na proponowane postępowanie, lekarz powinien nadal, w

miarę możliwości, otaczać pacjenta opieką lekarską.

Art. 16.

  1. Lekarz może nie informować pacjenta o stanie jego zdrowia bądź o leczeniu, jeśli

pacjent wyraża takie życzenie. Informowanie rodziny lub innych osób powinno być

uzgodnione z chorym.

  1. W przypadku chorego nieprzytomnego lekarz może udzielić dla dobra chorego,

niezbędnych informacji osobie, co do której jest przekonany, że działa ona w interesie

chorego.

  1. W przypadku pacjenta niepełnoletniego lekarz ma obowiązek informowania jego

przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego.

Art. 17.

W razie niepomyślnej dla chorego prognozy, lekarz powinien poinformować o niej chorego z

taktem i ostrożnością. Wiadomość o rozpoznaniu i złym rokowaniu może nie zostać choremu

przekazana tylko w przypadku, jeśli lekarz jest głęboko przekonany, iż jej ujawnienie

spowoduje bardzo poważne cierpienie chorego lub inne niekorzystne dla zdrowia następstwa;

jednak na wyraźne żądanie pacjenta lekarz powinien udzielić pełnej informacji.

Art. 18.

Lekarz leczący nie może sprzeciwiać się, by chory zasięgał opinii o stanie swego zdrowia i

postępowaniu lekarskim u innego lekarza. Na życzenie pacjenta powinien ułatwić mu taką

konsultację.

Art. 19.

Chory w trakcie leczenia ma prawo do korzystania z opieki rodziny lub przyjaciół a także do

kontaktów z duchownym.. Lekarz powinien odnosić się ze zrozumieniem do osób bliskich

choremu wyrażających wobec lekarza obawy o zdrowie i życie chorego.

Art. 20.

Lekarz podejmujący się opieki nad chorym powinien starać się zapewnić mu ciągłość

leczenia, a w razie potrzeby także pomoc innych lekarzy.

Art. 21.

W przypadku popełnienia przez lekarza poważnej pomyłki lub wystąpienia

nieprzewidzianych powikłań w trakcie leczenia, lekarz powinien poinformować o tym

chorego oraz podjąć działania dla naprawy ich następstw.

Art. 22.

W przypadkach wymagających szczególnych form diagnostyki, terapii lub działań

zapobiegawczych, które nie mogą być zastosowane równocześnie u wszystkich

potrzebujących lekarz ustalający kolejność pacjentów powinien opierać się na kryteriach

medycznych.

Tajemnica lekarska

Art. 23.

Lekarz ma obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej. Tajemnicą są objęte wiadomości o

pacjencie i jego otoczeniu uzyskane przez lekarza w związku z wykonywanymi czynnościami

zawodowymi. Śmierć chorego nie zwalnia od obowiązku dochowania tajemnicy lekarskiej.

Art. 24.

Nie jest naruszeniem tajemnicy lekarskiej przekazanie informacji o stanie zdrowia pacjenta

innemu lekarzowi, jeżeli jest to niezbędne dla dalszego leczenia lub wydania orzeczenia o

stanie zdrowia pacjenta.

Art. 25.

Zwolnienie z zachowania tajemnicy lekarskiej może nastąpić:

– gdy pacjent wyrazi na to zgodę,

– jeśli zachowanie tajemnicy w sposób istotny zagraża zdrowiu lub życiu pacjenta lub

innych osób, oraz

– jeśli zobowiązują do tego przepisy prawa.

Art. 26.

Nie jest naruszeniem tajemnicy lekarskiej, jeśli po przeprowadzeniu badania lekarskiego na

zlecenie upoważnionego z mocy prawa organu wynik badania zostanie przekazany

zleceniodawcy; nieodzownym warunkiem jest jednak, aby lekarz przed rozpoczęciem badania

poinformował o tym osobę, która ma być zbadana. Wszelkie informacje, które nie są

konieczne dla uzasadnienia wniosków wynikających z badania, powinny być nadal objęte

tajemnicą lekarską.

Art. 27.

Lekarz ma prawo do ujawnienia zauważonych faktów zagrożenia zdrowia lub życia w wyniku

łamania praw człowieka.

Art. 28.

Lekarz powinien czuwać nad tym, by osoby asystujące lub pomagające mu w pracy

przestrzegały tajemnicy zawodowej. Dopuszczenie ich do tajemnicy powinno obejmować

wyłącznie informacje w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonywania ich czynności

zawodowych. Lekarz musi czuwać nad prawidłowym prowadzeniem dokumentacji lekarskiej

oraz zabezpieczeniem przed jej ujawnieniem. Dokumentacja lekarska powinna zawierać

wyłącznie informacje potrzebne do postępowania lekarskiego.

Art. 29.

Lekarz i współpracujące z nim osoby są obowiązane do zabezpieczenia poufności informacji

zawartych w materiale genetycznym pacjentów i ich rodzin.

Pomoc chorym w stanach terminalnych

Art. 30.

Lekarz powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić choremu humanitarną opiekę

terminalną i godne warunki umierania. Lekarz winien do końca łagodzić cierpienia chorych w

stanach terminalnych i utrzymywać, w miarę możliwości, jakość kończącego się życia.

Art. 31.

Lekarzowi nie wolno stosować eutanazji, ani pomagać choremu w popełnieniu samobójstwa.

Art. 32.

  1. W stanach terminalnych lekarz nie ma obowiązku podejmowania i prowadzenia

reanimacji lub uporczywej terapii i stosowania środków nadzwyczajnych.

  1. Decyzja o zaprzestaniu reanimacji należy do lekarza i jest związana z oceną szans

leczniczych.

Transplantacja

Art. 33.

Lekarz może pobierać komórki, tkanki i narządy ze zwłok w celu ich przeszczepiania, o ile

zmarły nie wyraził za życia sprzeciwu.

Art. 34.

Lekarz, po stwierdzeniu śmierci mózgowej winien podtrzymywać funkcjonowanie komórek,

tkanek i narządów, jeżeli mają one zostać przeszczepione.

Art. 35.

Lekarz nie może otrzymywać korzyści majątkowej lub osobistej za pobierane lub

przeszczepiane komórki, tkanki i narządy.

Art. 36.

Pobranie komórek, tkanek lub narządów od żyjącego dawcy dla celów transplantacji może

być dokonane tylko od dorosłego za jego pisemną zgodą, w warunkach pełnej dobrowolności,

po uprzednim poinformowaniu go o wszelkich możliwych następstwach związanych z tym

zabiegiem. Pobranie od żyjącego dawcy narządu niezbędnego do życia jest niedopuszczalne.

Art. 37.

Pobranie szpiku od dziecka jest dozwolone za zgodą jego przedstawiciela ustawowego. W

przypadku osoby niepełnoletniej, o ile jest ona zdolna do wyrażania świadomej zgody,

powinno się uzyskać również jej zgodę.

Prokreacja

Art. 38.

  1. Lekarz powinien z poczuciem szczególnej odpowiedzialności odnosić się do procesu

przekazywania życia ludzkiego.

  1. Lekarz powinien udzielać zgodnych z wiedzą medyczną informacji dotyczących

procesów zapłodniania i metod regulacji poczęć, uwzględniając ich skuteczność,

mechanizm działania i ryzyko.

  1. Lekarz ma obowiązek zapoznać pacjentów z możliwościami współczesnej genetyki

lekarskiej, a także diagnostyki i terapii przedurodzeniowej. Przekazując powyższe

informacje lekarz ma obowiązek poinformować o ryzyku związanym z

przeprowadzeniem badań przedurodzeniowych.

Art. 39.

Podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie

i życie jej dziecka. Dlatego obowiązkiem lekarza są starania o zachowanie zdrowia i życia

dziecka również przed jego urodzeniem.

Art. 39a.

Lekarz nie może uczestniczyć w procedurach klonowania ludzi dla celów reprodukcyjnych

lub terapeutycznych.

Zaświadczenia lekarskie

Art. 40.

Wydawanie zaświadczeń lekarskich jest dozwolone jedynie na podstawie aktualnego badania

lub odpowiedniej dokumentacji.

Art. 41.

Każde zaświadczenie lekarskie lub inny dokument medyczny powinien umożliwiać

identyfikację lekarza, który go wystawił. Treść dokumentu powinna być zgodna z wiedzą i

sumieniem lekarza. Nie może być ona formułowana przez lekarza pod presją lub w

oczekiwaniu osobistych korzyści.

ROZDZIAŁ II

Badania naukowe i eksperymenty biomedyczne

Art. 41a.

Lekarz przeprowadzający badania naukowe, a w szczególności eksperymenty medyczne,

powinien przestrzegać norm i obowiązków wynikających z Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz

ogólnie przyjętych zasad etyki badań naukowych.1

Art. 42.

Eksperymenty medyczne z udziałem człowieka mogą być przeprowadzane przez lekarza, o ile

służą poprawie zdrowia pacjenta biorącego udział w doświadczeniu lub wnoszą istotne dane

poszerzające zakres wiedzy i umiejętności lekarskich.

Lekarz przeprowadzający eksperyment leczniczy powinien być przeświadczony, że

spodziewane korzyści dla pacjenta przeważają w istotny sposób nad nieuniknionym

ryzykiem.

Art. 42a.

  1. Lekarz przeprowadzając eksperyment leczniczy nie może narażać pacjenta na ryzyko

w istotnym stopniu większe niż to, które grozi osobie nie poddanej temu

eksperymentowi.

  1. Lekarz przeprowadzając eksperyment badawczy może podejmować wyłącznie ryzyko

minimalne.

Art. 43.

  1. Od osoby, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, lekarz musi uzyskać

zgodę po uprzednim poinformowaniu jej o wszystkich aspektach doświadczenia, które

mogą jej dotyczyć, oraz o prawie do odstąpienia w każdym czasie od udziału w

eksperymencie.

  1. Osoba wyrażająca zgodę na udział w eksperymencie nie może czynić tego pod

wpływem zależności od lekarza czy pozostawania pod jakąkolwiek presją.

  1. Lekarz nie może prowadzić eksperymentów badawczych z udziałem osób

ubezwłasnowolnionych, żołnierzy służby zasadniczej oraz osób pozbawionych

wolności z wyjątkiem badań prowadzonych dla dobra tych grup.

Art. 44.

  1. W przypadku pacjenta niezdolnego do świadomego podjęcia decyzji i wyrażania woli,

lekarz powinien uzyskać na piśmie zgodę jego przedstawiciela ustawowego lub sądu

opiekuńczego.

  1. Warunkiem niezbędnym do podjęcia eksperymentu medycznego z udziałem osób

wymienionych w ust. 1 jest brak możliwości przeprowadzenia badań o porównywalnej

skuteczności z udziałem osób zdolnych do wyrażenia zgody.

Art. 45.

  1. Lekarz uczestniczący w eksperymentach medycznych musi je przeprowadzać zgodnie

z zasadami badań naukowych. Eksperymenty z udziałem człowieka powinny być

poprzedzone badaniami in vitro oraz in vivo na zwierzętach. Zwierzęta poddawane

eksperymentom należy odpowiednio traktować i w miarę możliwości chronić przed

cierpieniem.

  1. Lekarzowi nie wolno przeprowadzać eksperymentów badawczych z udziałem

człowieka w stadium embrionalnym.

  1. Lekarz może przeprowadzać eksperymenty lecznicze z udziałem człowieka w stadium

embrionalnym tylko wtedy gdy, spodziewane korzyści zdrowotne w sposób istotny

przekraczają ryzyko zdrowotne embrionów nie poddanych eksperymentowi

leczniczemu.

Art. 46.

Projekt każdego eksperymentu z udziałem człowieka powinien być jasno określony i

przedłożony do oceny niezależnej komisji etycznej w celu uzyskania jej akceptacji.

Art. 47.

Eksperyment medyczny z udziałem człowieka może być przeprowadzony wyłącznie pod

nadzorem lekarza posiadającego odpowiednio wysokie kwalifikacje.

Art. 48.

Wszelkie odkrycia i spostrzeżenia związane z wykonywaniem zawodu lekarz winien

przekazywać środowisku lekarskiemu i publikować przede wszystkim w prasie medycznej.

Art. 49.

Należy ściśle przestrzegać praw autorskich w publikacjach naukowych. Dopisywanie swego

nazwiska do prac zespołów, w których się nie uczestniczyło lub pomijanie nazwisk osób,

które brały w nich udział jest naruszeniem zasad etyki. Wykorzystanie materiału klinicznego

do badań naukowych wymaga zgody kierownika kliniki lub ordynatora oddziału leczących

pacjenta.

Art. 50.

Wyniki badań przeprowadzonych niezgodnie z zasadami etyki lekarskiej nie powinny być

publikowane.

Art. 51.

  1. Wymagane jest uzyskanie zgody pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego na

udział w demonstracjach naukowych lub dydaktycznych.

  1. Należy starać się o zachowanie anonimowości osoby demonstrowanej.

ROZDZIAŁ II a

Związki lekarzy z przemysłem

Art. 51a.

  1. Lekarz nie powinien przyjmować korzyści od przedstawicieli przemysłu medycznego,

jeżeli może to ograniczyć obiektywizm jego opinii zawodowych lub podważyć

zaufanie do zawodu lekarza.

  1. Lekarz może przyjąć zapłatę od producenta leków lub wyrobów medycznych (sprzętu

i wyposażenia medycznego) za wykonaną pracę, prowadzenie szkoleń i badań, które

pogłębiają wiedzę medyczną lub zawodową, jeżeli ta zapłata jest współmierna do

wkładu pracy lekarza.

Art. 51b.

Lekarzowi mającemu związki finansowe z przemysłem medycznym nie wolno w żaden

sposób odstąpić od podejmowania w pełni obiektywnych decyzji klinicznych lub działania w

najlepszym interesie pacjentów i osób biorących udział w badaniach.

Art. 51c.

Lekarz powinien ujawniać słuchaczom wykładów oraz redaktorom publikacji wszelkie

związki z firmami lub subwencje z ich strony, oraz inne korzyści mogące być przyczyną

konfliktu interesów.

Art. 51d.

Lekarz biorący udział w badaniach sponsorowanych przez producentów leków lub wyrobów

medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego) musi się upewnić, że badania te są

prowadzone zgodnie z zasadami etyki. Lekarz nie powinien uczestniczyć w badaniach

naukowych, których celem jest promocja tych produktów.

Art. 51e.

Lekarz powinien ujawniać swoje powiązania z producentem leków lub wyrobów medycznych

(sprzętu i wyposażenia medycznego) pacjentom, którzy mają być poddani badaniom

sponsorowanym przez tego producenta.

Art. 51f.

Lekarz nie może przyjmować wynagrodzenia za samo skierowanie pacjenta na badania

prowadzone lub sponsorowane przez producenta leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i

wyposażenia medycznego).

Art. 51g.

Lekarz biorący udział w badaniach na zlecenie producentów leków lub wyrobów medycznych

(sprzętu i wyposażenia medycznego) musi przeciwdziałać nieobiektywnemu przedstawianiu

ich wyników w publikacjach.

ROZDZIAŁ II b

Ludzki genom

Art. 51h.

  1. Lekarzowi nie wolno dyskryminować osób ze względu na dziedzictwo genetyczne.
  2. Lekarz uczestniczący w badaniach, których celem jest identyfikacja nosicielstwa genu

choroby lub genetycznej podatności na zachorowania, może je przeprowadzać jedynie

dla celów zdrowotnych lub badań naukowych z nimi związanych, po uzyskaniu zgody

pacjenta oraz umożliwieniu mu konsultacji genetycznej.

  1. Lekarz może dokonać interwencji w obrębie ludzkiego genomu wyłącznie w celach

profilaktycznych lub terapeutycznych zgodnie z art. 46 Kodeksu Etyki Lekarskiej.

  1. Lekarz nie może uczestniczyć w czynnościach mających na celu wywoływanie

dziedzicznych zmian genetycznych u człowieka.

ROZDZIAŁ III

Stosunki wzajemne między lekarzami

Art. 52.

  1. Lekarze powinni okazywać sobie wzajemny szacunek. Szczególny szacunek i

względy należą się lekarzom seniorom, a zwłaszcza byłym nauczycielom.

  1. Lekarz powinien zachować szczególną ostrożność w formułowaniu opinii o

działalności zawodowej innego lekarza, w szczególności nie powinien publicznie

dyskredytować go w jakikolwiek sposób.

  1. Lekarz wszelkie uwagi o dostrzeżonych błędach w postępowaniu innego lekarza

powinien przekazać przede wszystkim temu lekarzowi. Jeżeli interwencja okaże się

nieskuteczna albo dostrzeżony błąd lub naruszenie zasad etyki powoduje poważną

szkodę, konieczne jest poinformowanie organu izby lekarskiej

  1. Poinformowanie organu izby lekarskiej o zauważonym naruszeniu zasad etycznych i

niekompetencji zawodowej innego lekarza nie stanowi naruszenia zasad etyki.

  1. Jeżeli dostrzeżony błąd, popełniony przez innego lekarza, ma niekorzystny wpływ na

stan zdrowia pacjenta należy podjąć działania dla odwrócenia jego skutków.

Art. 53.

  1. Doświadczeni lekarze winni służyć radą i pomocą mniej doświadczonym kolegom,

zwłaszcza w trudnych przypadkach klinicznych.

  1. Lekarze pełniący funkcje kierownicze powinni traktować swoich pracowników

zgodnie z zasadami etyki.

  1. Lekarze pełniący funkcje kierownicze są zobowiązani do szczególnej dbałości o dobro

chorego oraz o warunki pracy i rozwoju zawodowego podległych im osób.

Art. 54.

W razie wątpliwości diagnostycznych i leczniczych lekarz powinien, w miarę możliwości,

zapewnić choremu konsultację innego lekarza. Opinia konsultanta ma charakter doradczy,

gdyż za całość postępowania odpowiada lekarz prowadzący leczenie.

Art. 55.

Lekarz kontrolujący pracę innych lekarzy powinien, w miarę możliwości, zawiadomić ich

wcześniej, aby umożliwić im obecność w czasie kontroli i bezpośrednie przekazanie uwag o

jej wynikach.

ROZDZIAŁ IV

Zasady postępowania w praktyce lekarskiej

Art. 56.

  1. Powinnością każdego lekarza jest stałe uzupełnianie i doskonalenie swej wiedzy i

umiejętności zawodowych, a także przekazywanie ich swoim współpracownikom.

  1. Lekarze, w miarę możliwości, winni brać czynny udział w pracach towarzystw

lekarskich.

Art. 57.

  1. Lekarzowi nie wolno posługiwać się metodami uznanymi przez naukę za szkodliwe,

bezwartościowe lub nie zweryfikowanymi naukowo. Nie wolno mu także

współdziałać z osobami zajmującymi się leczeniem, a nie posiadającymi do tego

uprawnień.

  1. Wybierając formę diagnostyki lub terapii lekarz ma obowiązek kierować się przede

wszystkim kryterium skuteczności i bezpieczeństwa chorego oraz nie narażać go na

nieuzasadnione koszty.

  1. Lekarz nie powinien dokonywać wyboru i rekomendacji ośrodka leczniczego oraz

metody diagnostyki ze względu na własne korzyści.

Art. 58.

Lekarz powinien odnosić się z należytym szacunkiem i w sposób kulturalny do personelu

medycznego i pomocniczego. Powinien jednak pamiętać, że jedynie on ma prawo

podejmowania decyzji związanych z prowadzonym przez niego leczeniem.

Art. 59.

Lekarze powinni solidarnie wspierać działalność swego samorządu, którego zadaniem jest

zapewnienie lekarzom należnej pozycji w społeczeństwie. Podejmując krytykę działania

organów samorządu lekarskiego winni przeprowadzić ją przede wszystkim w środowisku

lekarskim lub na łamach pism lekarskich.

Art. 60.

Jeśli zostanie naruszone dobre imię lekarza, a rzecznik odpowiedzialności zawodowej lub sąd

lekarski nie potwierdzą stawianych mu zarzutów, lekarz powinien uzyskać od izby lekarskiej

wszelką możliwą pomoc w naprawieniu wyrządzonej mu szkody.

Art. 61.

Lekarz urzędu państwowego, samorządowego lub jakiejkolwiek instytucji publicznej lub

prywatnej powinien rzetelnie wypełniać zobowiązania zaciągnięte wobec tych instytucji;

jednak lekarz nie powinien spełniać poleceń pracodawcy sprzecznych z zasadami etyki i

deontologii lekarskiej.

Art. 62.

Praktykę lekarską wolno wykonywać wyłącznie pod własnym nazwiskiem. Lekarzowi wolno

używać tylko należnych mu tytułów zawodowych i naukowych.

Art. 63.

  1. Lekarz tworzy swoją zawodową opinię jedynie w oparciu o wyniki swojej pracy,

dlatego wszelkie reklamowanie się jest zabronione.

  1. Lekarz nie powinien wyrażać zgody na używanie swego nazwiska i wizerunku dla

celów komercyjnych.

Art. 64.

W czasie wykonywania swej pracy lekarz musi zachować trzeźwość i nie podlegać działaniu

jakichkolwiek środków uzależniających.

Art. 65.

Lekarzowi nie wolno narzucać swych usług chorym, lub pozyskiwać pacjentów w sposób

niezgodny z zasadami etyki i deontologii lekarskiej oraz lojalności wobec kolegów.

Art. 66.

  1. Lekarz ma prawo umawiać się o wysokość honorarium przed rozpoczęciem leczenia.
  2. Wyjątkiem od tej zasady jest pomoc w nagłych wypadkach. W razie braku

stosownych cenników lekarz powinien brać pod uwagę wartość oddanej usługi,

poniesione koszty własne, swoje kwalifikacje, a także w miarę możliwości, sytuację

materialną pacjenta.

  1. Lekarz może leczyć bezpłatnie.
  2. Lekarzowi nie wolno stosować metod nieuczciwej konkurencji, szczególnie w

zakresie nierzetelnego informowania o swoich możliwościach działania, jak i kosztach

leczenia.

Art. 67.

Dobrym zwyczajem jest leczenie bezpłatnie innych lekarzy i członków ich najbliższej

rodziny, w tym wdów, wdowców i sierot po lekarzach.

Art. 68.

Jeżeli z zatrudnienia lekarza wynika, że winien on spełniać swe obowiązki wobec

powierzonych jego opiece chorych bez świadczeń finansowych z ich strony, to nie może

żądać od tych chorych wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie, ani też uzależniać leczenia od

uzyskania materialnych korzyści.

ROZDZIAŁ V

Lekarz a społeczeństwo

Art. 69.

Lekarz nie może odmówić pomocy lekarskiej w przypadkach nie cierpiących zwłoki, jeśli

pacjent nie ma możliwości uzyskania jej ze strony instytucji powołanych do udzielania

pomocy.

Art. 70.

Zadania, jakie spełnia lekarz, dają mu podstawę do żądania ochrony jego godności osobistej,

nietykalności cielesnej oraz pomocy w wykonywaniu działań zawodowych.

Art. 71.

Lekarz ma obowiązek zwracania uwagi społeczeństwa, władz i każdego pacjenta na

znaczenie ochrony zdrowia, a także na zagrożenie ekologiczne. Swoim postępowaniem,

również poza pracą zawodową, lekarz nie może propagować postaw antyzdrowotnych.

Art. 72.

Lekarz przeprowadzający badania masowe o charakterze epidemiologicznym powinien mieć

na celu uzyskanie wyników, które będą wykorzystane dla poprawy zdrowotności

społeczeństwa. Badania te nie powinny stwarzać ryzyka zagrożenia zdrowia osób w nich

uczestniczących.

Art. 73.

Lekarz decydujący się na uczestniczenie w zorganizowanej formie protestu nie jest zwolniony

od obowiązku udzielania pomocy lekarskiej, o ile nie udzielenie tej pomocy może narazić

pacjenta na utratę życia lub pogorszenie stanu zdrowia.

Art. 74.

Lekarz nie może uczestniczyć w akcie pozbawiania życia, asystować w torturowaniu lub

innym poniżającym traktowaniu człowieka. Nie może też wykorzystywać swej wiedzy i

umiejętności dla ułatwienia stosowania jakichkolwiek form okrutnego postępowania.

Art. 75.

Lekarz nie może stosować środków i metod dopingowych w celach nieleczniczych.

Stosowanie środków i metod uznanych za dopingowe u osób uprawiających sport jest

nieetyczne.

ROZDZIAŁ VI

Zasady końcowe

Art. 76.

W wypadkach nie przewidzianych w Kodeksie Etyki Lekarskiej należy kierować się zasadami

wyrażonymi w uchwałach władz samorządu lekarskiego, w orzecznictwie sądów lekarskich

oraz dobrymi obyczajami przyjętymi przez środowisko lekarskie.

Art. 77.

Lekarze nauczający studentów powinni zaznajamiać ich z Kodeksem Etyki Lekarskiej.

Studenci medycyny powinni zarówno przyswajać sobie jak i respektować zasady zawarte w

niniejszym Kodeksie.

Art. 78.

Lekarze, którzy nauczają studentów lub szkolą lekarzy powinni swoim postępowaniem

stanowić przykład godny naśladowania dla studentów i młodych lekarzy będących pod ich

opieką.

______________________________________________________________

1 Zasady Prawidłowego Prowadzenia Badań Klinicznych (GCP), Warszawa 1998; Deklaracja Helsińska Światowego Stowarzyszenia Lekarzy, Edynburg 2000
żródło: www.nil.org.pl
portal medyczny

Kodeks Etyczny Lekarzy, Lekarza
5 (100%) 1 vote

← Poprzedni krok

Proszę podać poprawne imię, email oraz pytanie.

Powered by LivelyChat
Do góry