Nowe apteki mogć być otwierane tylko przez farmaceutów – jest zgoda dwóch izb parlamentu

Izba Senatu odrzuciła dziś wniosek o odrzucenie ustawy o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne (projekt poselski) i przyjęła ją bez
czytaj dalej

Chociaż wmawiają nam, że lekarz to zawód bez przyszłości – tabuny chętnych na Uczelnie Medyczne w Polsce

Jak co roku przed maturami tzw. Drzwi Otwarte na Uczelniach Medycznych. Już "po" jest m.in. Uniwersytet Medyczny w Gdańsku a
czytaj dalej

RPO chce poznać sumienie Aptekarzy

Według doniesień medialnych w Polsce pojawiają się apteki nieprowadzące sprzedaży środków antykoncepcyjnych z uwagi na powoływanie się przez farmaceutów w
czytaj dalej

Dnia 13.04.2017 Nowelizacja Prawa farmaceutycznego ma chronić pacjentów przed wzrostem cen leków - przekonuje ministerstwo zdrowia w komunikacie opublikowanym w czwartek. Resort odniósł się w ten sposób do zarzutów, że ustawa zwana "Apteką dla aptekarza" może spowodować wzrost cen leków. Zdaniem MZ na nowych przepisach skorzystają małe, rodzinne apteki, które przegrywają w konkurencji z aptekami sieciowymi. "Rozwiązania zaproponowane w ustawie – wbrew opiniom krytyków – są korzystne dla pacjentów. Obecnie sieci aptek sztucznie obniżają ceny leków nierefundowanych (w tym leków bez recepty) i sprzedają je po cenach dumpingowych" - ocenia ministerstwo.    Dnia 24.03.2017 Do dalszego procesu legislacyjnego trafią wczoraj uchwalone przez Sejm ustawy zdrowotne: 1.Nowelizacja dostosowującą prawo o transplantacjach do wymogów UE. Nowe brzmienie ustawy o pobieraniu, przechowywaniu, i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Tzw. ustawa transplantacyjna dostosowuje przepisy do dyrektyw unijnych dotyczących m.in. kodowania tkanek i komórek ludzkich oraz procedur weryfikacji równorzędnych norm jakości i bezpieczeństwa przywożonych tkanek i komórek. Celem nowelizacji jest zwiększenie bezpieczeństwa biorców oraz dawców tkanek i komórek. Ustawa dotyczy m.in. utworzenia jednolitego kodu europejskiego umożliwiającego identyfikację dawcy komórek lub tkanek dystrybuowanych w UE. Reguluje też szczegółowe wymagania w zakresie monitorowania pobranych, przetworzonych, przechowywanych lub dystrybuowanych komórek, tkanek lub narządów oraz wyrobów medycznych i materiałów mających bezpośrednio kontakt z nimi. 2.Ustawa tworzącą tzw. sieć szpitali. Nowelizacja ma zapewnić pacjentom lepszy dostęp do świadczeń szpitalnych, ambulatoryjnych i rehabilitacyjnych. Chodzi też o poprawę elastyczności zarządzania szpitalami i optymalizację kosztów leczenia. Ustawa wprowadza system podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej obejmujący grupy szpitali: I, II, III stopnia, onkologiczne, pulmonologiczne, pediatryczne i ogólnopolskie (np. instytuty, szpitale resortowe). Do systemu zabezpieczenia będą kwalifikowane podmioty publiczne i niepubliczne spełniające ściśle określone kryteria dotyczące zakresu i charakteru udzielanych świadczeń. Pierwsze wykazy szpitali zakwalifikowanych do sieci poznamy nie później niż do 27 czerwca. Ustawa o sieciach szpitali została uchwalona i wchodzi w życie 3.Nowelizacja ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zwiększa prawa pacjenta w zakresie dostępu do dokumentacji medycznej oraz ochronę zawartych w niej danych osobowych i informacji o stanie zdrowia, a także doprecyzowuje przepisy dotyczące niektórych praw pacjenta, uprawnień rzecznika praw pacjenta oraz funkcjonowania wojewódzkich komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Nowe przepisy zaczną obowiązywać 14 dni od ogłoszenia noweli.    Dnia 01.03.2017 WHO Światowa Organizacja Zdrowia ostrzega, aby sprawdzać źródła stron internetowych dostarczających informacji na temat bezpieczeństwa szczepionek. W ostatnich latach wiele stron internetowych świadczy mylące informacje dotyczące bezpieczeństwa szczepionek, wywołując falę nieuzasadnionych lęków. "Każdego dnia, dezinformacje na temat szczepionek mnożą się w internecie", mówi Isabelle Sahinovic, koordynator Vaccine Safety Net przy WHO. "To jest niebezpieczne. Musimy się upewnić, że rodzice, opiekunowie i pracownicy służby zdrowia korzystają z wiarygodnych informacji na temat szczepionek."    Dnia 06.03.2017 MZ: sytuacja dot. antybiotykoopornej bakterii New Delhi - pod kontrolą.W Polsce od 5 lat rośnie liczba zarażonych tą bakterią. New Delhi metallo-β-lactamase – enzym z grupy metalo-β-laktamaz uodparniający bakterie na wiele antybiotyków beta-laktamowych. Dotyczy to również karbapenemów, które używane były głównie do leczenia chorób powodowanych przez bakterie odporne na inne antybiotyki. Z powodu niemożliwych do opanowania infekcji bakteryjnych co roku umiera w Unii Europejskiej ponad 25 tys. osób. Tak źle z lekoopornością jeszcze nie było - ostrzega już od 3 lat Światowa Organizacja Zdrowia WHO    Dnia 18.02.2017 Sprzedaż na koniec 2016 r. całego rynku farmaceutycznego wyniosła ponad 31 700 000 000 PLN, Natomiast wartość refundacji wyniosła blisko 8 100 000 000 PLN (+2,5% do 2015roku). W styczniu 2017 sprzedaż rynku aptecznego była o 84,05 mln PLN wyższa w stosunku do sprzedaży z grudnia 2016 w którym wyniosła 2 938 mln PLN. Średnia marża apteczna w styczniu 2017r. wyniosła 26,01%. Natomiast w porównaniu do analogicznego okresu poprzedniego roku sprzedaż całego rynku zwiększyła się o 455,71 mln PLN. roku. Trwa trend wzrostu ilości klientów aptek, którzy kupują coraz więcej produktów aptecznych tj. leków, suplementów i kosmetyków    Dnia 09.02.2017 Minister Radziwiłł dla jednego z dzienników: Likwidacja NFZ to nie jest zmiana tabliczek, ale bezpośrednie wzięcie odpowiedzialności za zdrowie obywateli przez administracje państwową. Po 1 stycznia zniknie weryfikacja uprawnienia do korzystania z państwowej służby zdrowia. Nie będzie potrzebnych tylu ludzi, którzy dzisiaj się tym zajmują.     Dnia 24.01.2017 Rośnie świadomość Polaków do zgłaszania działań niepożądanych leków a czy Firmy Farmaceutyczne są z tego zadowolone? W zeszłym roku o 30 procent więcej pacjentów niż rok wcześniej, zgłosiło działania niepożądane leków do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych. Dla firm farmaceutycznych otwiera się nowy rynek zbytu - państwa afrykańskie będą mogły importować leki.



Czynności diagnosty w laboratorium obejmują między innymi:

  • badania laboratoryjne, mające na celu określenie właściwości fizycznych, chemicznych i biologicznych oraz składu płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych,
  • mikrobiologiczne badania laboratoryjne płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych,
  • działania zmierzające do ustalenia zgodności tkankowej.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do postępowania zgodnego ze wskazaniami wiedzy zawodowej, z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Może przeprowadzić zabiegi i czynności diagnostyki laboratoryjnej po wyrażeniu zgody przez pacjenta albo przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej.


Rozdział czwarty (Art. 21 i nast.) Ustawy o diagnostyce laboratoryjnej

Odpowiedzialność dyscyplinarna

Organy uprawnione do prowadzenia postępowań dyscyplinarnych:

  • Rzecznik Dyscyplinarny,
  • Sąd Dyscyplinarny,
  • Wyższy Sąd Dyscyplinarny.

Zgłoszenia w sprawach przewinień zawodowych skierować można do Rzecznika Dyscyplinarnego. Rzecznik po zbadaniu sprawy podejmuje decyzję, czy dana sprawa powinna zostać skierowana do Sądu Dyscyplinarnego.

Kary dyscyplinarne:

  • upomnienie,
  • nagana,
  • zawieszenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres od 12 miesięcy do 5 lat,
  • pozbawienie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

Sprawy dyscyplinarne diagnostów laboratoryjnych rozpatruje Sąd Dyscyplinarny. Od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego służy odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Od prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego stronom, ministrowi zdrowia oraz Prezesowi Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego.

Obowiązuje zasada wzajemnej niezależności prowadzenia postępowań z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej diagnostów laboratoryjnych oraz odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej. Oznacza to, że niezależnie od toczącego się przed organami samorządu diagnostów postępowania, pokrzywdzony lub – w wypadku czynów, których popełnienie ścigane jest z urzędu – prokurator mogą domagać się pociągnięcia diagnosty, który dopuścił się błędu przy wykonywaniu czynności diagnostycznych, do odpowiedzialności karnej, o której orzekać będzie sąd powszechny. Poszkodowany/pokrzywdzony może również domagać się w postępowaniu cywilnym odszkodowania lub zadośćuczynienia za doznaną szkodę (krzywdę).

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi Rejestr Ukaranych Diagnostów Laboratoryjnych.


Ustawa o diagnostyce laboratoryjnej Rozdział siódmy (Art. 56 i nast.)

Samorząd zawodowy diagnostów laboratoryjnych

Przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu zawodowego jest obowiązkowa. Samorząd jest
niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom ustawy.

Jedyną jednostką organizacyjną samorządu diagnostów laboratoryjnych jest obejmująca cały kraj Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych z siedzibą w Warszawie.

Do zadań samorządu należy w szczególności:

  • sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej,
  • reprezentowanie diagnostów laboratoryjnych oraz ochrona ich interesów zawodowych,
  • działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez diagnostów laboratoryjnych,
  • udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w diagnostyce laboratoryjnej,
  • integrowanie środowiska diagnostów laboratoryjnych,
  • prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia.

Swoje zadania samorząd diagnostów laboratoryjnych wykonuje poprzez:

  • udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia,
  • prowadzenie listy diagnostów laboratoryjnych oraz ewidencji laboratoriów,
  • prowadzenie postępowań dyscyplinarnych diagnostów laboratoryjnych,
  • stwierdzanie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,
  • prowadzenie kontroli i oceny wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostów laboratoryjnych,
  • zawieszanie i pozbawianie prawa wykonywania zawodu oraz ograniczanie w wykonywaniu zawodu.

Kształcenie przeddyplomowe diagnostów laboratoryjnych

 

Diagnostą laboratoryjnym jest osoba wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego, wykonuje zawód w laboratorium oraz ukończyła studia wyższe na kierunku analityka medyczna i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub:

  • ukończyła studia wyższe na kierunkach:
    • biologia lub farmacja i uzyskała tytuł zawodowy magistra,
    • chemia lub biotechnologia i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub magistra inżyniera,
    • weterynaria i uzyskała tytuł zawodowy lekarza weterynarii,

oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a ustawy o diagnostyce laboratoryjnej, potwierdzone egzaminem, albo uzyskała specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityki klinicznej, diagnostyki laboratoryjnej, mikrobiologii lub toksykologii,

  • ukończyła studia wyższe na kierunku lekarskim i uzyskała tytuł zawodowy lekarza oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a ustawy o diagnostyce laboratoryjnej.

Kształcenie podyplomowe przeprowadzają szkoły wyższe, które prowadzą studia na kierunku analityka medyczna.

Kształcenie podyplomowe może być prowadzone w trybie: dziennym, wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, na podstawie programów nauczania opracowanych przez zespół ekspertów powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Diagnostą laboratoryjnym może być również osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza i specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityka kliniczna, analityka lekarska, diagnostyka laboratoryjna lub mikrobiologia, mikrobiologia i serologia, mikrobiologia lekarska, jeżeli została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.

Osoby posiadające tytuł zawodowy magistra na kierunku innym niż analityka medyczna, przydatnym do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego wykonują wszystkie czynności diagnostyki laboratoryjnej (w tym także działalność naukową i dydaktyczną prowadzoną w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej) – pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.


Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej  (Dz.U. z 2004 r. Nr 144, poz. 1529, z późn. zm.)

Ustawy o diagnostyce laboratoryjnej

Ustawy o diagnostyce laboratoryjnej

Kształcenie podyplomowe diagnostów laboratoryjnych

 

Kształcenie podyplomowe w zakresie analityki medycznej jest przeznaczone dla osób, które ukończyły studia wyższe na kierunku przydatnym do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego. Kształcenie to reguluje rozporządzenie i realizowane jest w oparciu o „Program nauczania zawodowego kształcenia podyplomowego w zakresie analityki medycznej”.

Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, kierunkami przydatnymi do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego są następujące kierunki studiów: biologia, biotechnologia, chemia, farmacja i weterynaria.


Kształcenie podyplomowe diagnostów laboratoryjnych

 

Dziedziny, w których diagnosta laboratoryjny może odbywać specjalizację oraz kryteria przystąpienia

Wykaz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których diagnosta laboratoryjny może odbywać specjalizację, oraz staż pracy niezbędny do przystąpienia do danej specjalizacji:

  1. laboratoryjna diagnostyka medyczna;
  2. laboratoryjna genetyka medyczna;
  3. laboratoryjna immunologia medyczna;
  4. mikrobiologia medyczna;
  5. laboratoryjna transfuzjologia medyczna;
  6. laboratoryjna toksykologia medyczna;
  7. zdrowie publiczne;
  8. zdrowie środowiskowe;
  9. laboratoryjna hematologia medyczna;
  10. cytomorfologia medyczna;
  11. laboratoryjna parazytologia medyczna;
  12. epidemiologia;
  13. laboratoryjna diagnostyka sądowa.

Specjalizacja jest jednostopniowa. W tym samym czasie diagnosta laboratoryjny może odbywać tylko jedną specjalizację. Podstawowy staż specjalizacyjny i staże kierunkowe w zakresie specjalizacji w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia środowiskowego diagnosta laboratoryjny odbywa poza medycznym laboratorium diagnostycznym, w jednostkach, które zapewniają możliwość zrealizowania podstawowego stażu specjalizacyjnego i staży kierunkowych.

Specjalizację może rozpocząć osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:

  • posiada prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,
  • została zakwalifikowana do odbycia specjalizacji w postępowaniu kwalifikacyjnym.

Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizację na podstawie programu specjalizacji opracowanego odrębnie dla każdej specjalizacji.

Czas trwania specjalizacji – nie krótszy niż 3 lata, z wyjątkiem specjalizacji w dziedzinie zdrowia publicznego, która trwa nie krócej niż 4 lata, a w przypadku diagnostów laboratoryjnych posiadających specjalizację I stopnia – nie krócej niż 2 lata.

Ponadto diagnosta laboratoryjny powinien wykazać się znajomością jednego z następujących języków obcych: angielskiego, francuskiego, niemieckiego, hiszpańskiego lub rosyjskiego, w stopniu umożliwiającym: rozumienie tekstu pisanego, w szczególności literatury fachowej, porozumiewanie się z pacjentami, diagnostami laboratoryjnymi i przedstawicielami innych zawodów medycznych.

Diagnosta laboratoryjny, posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, tj. przed dniem 18 czerwca 2004 r., odbywa specjalizację według programu uzupełniającego, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej i umiejętności objętych programem specjalizacji I stopnia.

WYKAZ SPECJALNOŚCI, W KTÓRYCH DIAGNOSTA LABORATORYJNY POSIADAJĄCY ODPOWIEDNIĄ SPECJALIZACJĘ I STOPNIA MOŻE UZYSKAĆ TYTUŁ SPECJALISTY W OKREŚLONEJ DZIEDZINIE PO ODBYCIU SPECJALIZACJI ZGODNIE Z PROGRAMEM UZUPEŁNIAJĄCYM

Lp. Rodzaj posiadanej specjalizacji
I stopnia
Specjalności, w których można uzyskać tytuł specjalisty
1. Diagnostyka laboratoryjna/ Analityka kliniczna Laboratoryjna diagnostyka medyczna
Laboratoryjna genetyka medyczna
Laboratoryjna transfuzjologia medyczna
Laboratoryjna hematologia medyczna
Laboratoryjna parazytologia medyczna
Laboratoryjna immunologia medyczna
2. Mikrobiologia Mikrobiologia medyczna
Laboratoryjna parazytologia medyczna
Laboratoryjna immunologia medyczna
3. Toksykologia Laboratoryjna toksykologia medyczna
4. Higiena i epidemiologia Zdrowie środowiskowe
Zdrowie publiczne
Laboratoryjna parazytologia medyczna
Epidemiologia
5. Medycyna społeczna Zdrowie środowiskowe
Zdrowie publiczne
6. Transfuzjologia Laboratoryjna transfuzjologia medyczna
Laboratoryjna hematologia medyczna
Laboratoryjna immunologia medyczna
7. Choroby wewnętrzne Laboratoryjna hematologia medyczna
Laboratoryjna genetyka medyczna
Laboratoryjna immunologia medyczna
8. Pediatria Laboratoryjna hematologia medyczna
Laboratoryjna genetyka medyczna
Laboratoryjna immunologia medyczna
9. Choroby zakaźne Epidemiologia
Laboratoryjna immunologia medyczna
10. Medycyna ogólna Laboratoryjna immunologia medyczna

§ 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz.U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz. U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

Programy specjalizacji

Program specjalizacji i program uzupełniający opracowuje zespół ekspertów powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia. Opracowany przez zespół ekspertów program specjalizacji, po zaopiniowaniu przez właściwe dla danej specjalności towarzystwo naukowe oraz Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych i zredagowaniu przez Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (CMKP), zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia. CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzone programy specjalizacji na swojej stronie internetowej.

 


Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz.U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

Staże kierunkowe

Staż kierunkowy dla diagnostów laboratoryjnych mogą prowadzić podmioty, które uzyskały wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży kierunkowych, prowadzoną przez ministra właściwego do spraw zdrowia, jeżeli:

  1. są jednostkami, których działalność odpowiada profilowi prowadzonej specjalizacji;
  2. zapewniają kadrę i bazę dydaktyczną do realizacji programu stażu kierunkowego dostosowaną do liczby osób odbywających specjalizację, a w szczególności:
    1. zapewniają pełnienie obowiązków opiekuna stażu kierunkowego przez osobę posiadającą tytuł specjalisty w danej dziedzinie, a w odniesieniu do nowych specjalności oraz zdrowia publicznego – przez osobę, która posiada stopień naukowy doktora i prowadzi działalność naukową i badawczą w zakresie tej specjalności,
    2. zapewniają specjalistyczną aparaturę i sprzęt niezbędny do realizacji programu specjalizacji,
    3. udzielają świadczeń w zakresie i w liczbie określonych programem specjalizacji.

W razie niespełniania przez podmiot prowadzący staż kierunkowy ww. warunków, zespół ekspertów występuje do Ministra Zdrowia za pośrednictwem Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (CMKP) o skreślenie tego podmiotu z listy.

Sposób i tryb przeprowadzania oraz odbywania specjalizacji

Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o rozpoczęcie specjalizacji, składa do jednostki kształcącej przeprowadzającej postępowanie kwalifikacyjne wniosek o rozpoczęcie specjalizacji wraz z odpisem dyplomu szkoły wyższej, kserokopią dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego” i dokumentem potwierdzającym wymagany staż pracy w zawodzie diagnosty laboratoryjnego, w terminie do dnia 15 grudnia albo do dnia 15 czerwca każdego roku.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza jednostka kształcąca, uwzględniając przeprowadzenie odrębnego postępowania kwalifikacyjnego dla diagnostów laboratoryjnych posiadających odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną na podstawie obowiązujących przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz. U. Nr 126, poz. 1319, z późn. zm.), tj. przed dniem 18 czerwca 2004 r.

Zakwalifikowanie diagnosty laboratoryjnego do odbywania określonej specjalizacji stanowi podstawę do jej rozpoczęcia. Jednostka kształcąca zawiera z diagnostą laboratoryjnym zakwalifikowanym do rozpoczęcia specjalizacji umowę o szkolenie określającą wzajemne prawa i obowiązki wynikające z realizacji programu specjalizacji, w tym sposób i tryb uiszczania opłaty za specjalizację.

Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia specjalizacji ośrodek wojewódzki, właściwy ze względu na siedzibę jednostki kształcącej, wydaje kartę specjalizacji według wzoru stanowiącego załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia. Karta specjalizacji z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia specjalizacji i stanowi podstawę przystąpienia do egzaminu państwowego. Diagnosta laboratoryjny rozpoczyna specjalizację w terminie określonym przez kierownika specjalizacji w karcie specjalizacji.

Czas trwania specjalizacji może być przedłużony na uzasadniony wniosek osoby odbywającej specjalizację, o okres nie dłuższy niż 24 miesiące.

Czas trwania specjalizacji może być skrócony o okres nie dłuższy niż 1/3 czasu jej trwania. Może to nastąpić, jeżeli kierownik specjalizacji wystąpi do konsultanta krajowego w danej dziedzinie (lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego) z wnioskiem o uznanie diagnoście laboratoryjnemu odbytych przez niego w kraju lub za granicą kursów szkoleniowych lub staży kierunkowych za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w programie specjalizacji (jeżeli okres od dnia ich ukończenia nie jest dłuższy niż 5 lat) oraz o skrócenie czasu trwania specjalizacji.


§ Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych(Dz.U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

§ Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz.U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

§ 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz.U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

§ 16 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz.U. nr 126, poz. 1319, z późn. zm.)

Ministerstwo Zdrowia

 

Ocena

← Poprzedni krok

Proszę podać poprawne imię, email oraz pytanie.

Powered by LivelyChat
Do góry